Nawęglanie stali - co to jest i jak dobierać narzędzia skrawające do stali nawęglanej
Nawęglanie stali to obróbka cieplno-chemiczna, która zwiększa zawartość węgla w warstwie powierzchniowej z 0,25% do ponad 1%, nadając jej twardość 58-65 HRC przy zachowaniu ciągliwego rdzenia. Tak utwardzona stal stawia narzędziom skrawającym zupełnie inne wymagania niż stal miękka - wymaga narzędzi z powłokami AlTiN lub CBN i odpowiednio zredukowanych parametrów skrawania. Ten artykuł wyjaśnia mechanizm nawęglania i pomaga wybrać właściwe frezy, wiertła i gwintowniki do obróbki stali nawęglanej.Czym jest nawęglanie stali? Definicja i mechanizm
Nawęglanie stali (cementowanie, ang. Carburizing) to obróbka cieplno-chemiczna polegająca na dyfuzyjnym nasyceniu węglem warstwy powierzchniowej stali niskowęglowej w temperaturze 850-950°C.W praktyce nawęglanie stali działa jak „doładowanie” węglem tylko wierzchu elementu: baza ma 0,10-0,25% C, a po nawęglaniu stali powierzchnia osiąga 0,8-1,3% C. Dzięki temu dostajesz paradoks, który wcale nie jest sprzecznością: twarda warstwa wierzchnia nie robi z elementu kruchego klocka, bo rdzeń nadal trzyma ciągliwość i udarność. Nawęglanie stali zawsze łączysz z hartowaniem, bo dopiero hartowanie buduje strukturę martenzytyczną i „zamyka” twardość w zakresie 58-65 HRC.
Nawęglanie stali ma też wymiar stricte technologiczny: po procesie zmienia się nie tylko HRC, ale i zachowanie wióra, zużycie ścierne krawędzi oraz tolerancje (odkształcenia po hartowaniu). Dlatego w planie operacji nawęglanie stali stawiasz obok pytania: „jaką CHD potrzebuję?” drugie pytanie: „czy wiercenie i gwintowanie zrobię przed nawęglaniem stali?”.
Dwa etapy: adsorpcja i dyfuzja węgla
Nawęglanie stali przebiega w dwóch krokach: najpierw adsorpcja, potem dyfuzja. Adsorpcja oznacza pochłanianie atomów węgla z fazy gazowej przez granicę fazy stałej, czyli przez samą powierzchnię stali.Dyfuzja oznacza aktywowany cieplnie transport atomów C w głąb sieci krystalicznej żelaza. Temperatura, czas i gradient stężenia sterują szybkością dyfuzji: im wyższa temperatura i dłuższy czas, tym głębiej „schodzi” węgiel. W praktyce dyfuzja międzywęzłowa polega na tym, że małe atomy C poruszają się między atomami Fe — bez „przepychania” całej sieci. Przykład technologiczny: ok. 10 h w temperaturze 900°C daje w przybliżeniu CHD ~1,5 mm (zależnie od potencjału węglowego i gatunku).
Struktura warstwy po nawęglaniu i hartowaniu
Po nawęglaniu stali i hartowaniu na przekroju widzisz trzy strefy: (1) warstwę wierzchnią — martenzyt + węgliki, (2) strefę przejściową — bainit + martenzyt, (3) rdzeń — bainit/ferryt + perlit. Głębokość warstwy CHD (Case Hardening Depth) mierzysz wg EN ISO 2639.Osobny temat to austenit szczątkowy: gdy jego udział przekroczy ~20%, realna twardość spada i rosną problemy w elementach precyzyjnych. Skład stopowy (m.in. Mo, Mn) oraz odpuszczanie, w tym odpuszczanie kriogeniczne, pomagają ograniczyć ten efekt.
Metody nawęglania stali
Stal nawęgla się sześcioma metodami — najpowszechniejsza jest gazowa (850-950°C w atmosferze CH₄/propanu), najdokładniejsza próżniowa (LPC), a plazmowa zapewnia równomierne pokrycie elementów o skomplikowanej geometrii. Metody nawęglania stali możesz uporządkować według ośrodka nawęglającego: gaz, próżnia (gaz w niskim ciśnieniu), ciało stałe, kąpiel solna, plazma oraz złoże fluidalne. Nawęglanie stali w każdej wersji kończy się tym samym celem: stabilna warstwa wierzchnia, przewidywalna CHD i powierzchnia gotowa do hartowania.Nawęglanie gazowe
Nawęglanie stali gazowe dominuje w przemyśle, bo skaluje się dobrze i pasuje do masowej produkcji kół zębatych oraz wałów. Proces pracuje w temperaturze 850-950°C, zwykle przez 2-20 h, w atmosferze opartej o CH₄, C₃H₈ lub CO w piecach retortowych albo komorowych z kontrolowaną atmosferą endotermiczną. Plusy: sterowanie potencjałem węglowym i powtarzalność. Minusy: ryzyko utleniania wewnętrznego i konieczność pilnowania składu wieloskładnikowej atmosfery.Nawęglanie próżniowe (LPC)
Nawęglanie stali próżniowe (LPC) daje czystą powierzchnię bez utleniania, bo proces pracuje w niskim ciśnieniu. LPC pozwala też podnieść temperaturę nawet do ok. 1050°C, co przyspiesza dyfuzję i skraca czas w porównaniu z gazowym (w praktyce często o 30-60% przy tej samej CHD). Ten wariant wybierają branże, które liczą mikrometry: lotnictwo, motoryzacja, przemysł precyzyjny — tam nawęglanie stali ma dać twardość i nie zostawić tlenków.Nawęglanie w ciele stałym i cieczowe
Nawęglanie stali w ciele stałym (skrzynkowe) należy do najstarszych metod: mieszanina węgla drzewnego z aktywatorami typu BaCO₃/Na₂CO₃ daje proces, ale trudno tu o powtarzalność. Nawęglanie cieczowe działa w kąpieli solnej, zwykle w 830-930°C (typowo ok. 850°C), z udziałem soli NaCN/KCN/Na₂CO₃ — działa szybko, ale rodzi problemy ekologiczne i formalne, bo w grę wchodzą cyjanki. Te dwie metody pasują raczej do warsztatów i małych serii, gdzie liczy się dostępność, a nie perfekcyjna kontrola CHD.Nawęglanie plazmowe (jonizacyjne)
Nawęglanie stali plazmowe wykorzystuje wyładowanie jarzeniowe (plazmę niskotemperaturową) w warunkach próżniowych. Zyskujesz równomierne „pokrycie” skomplikowanych geometrii, a przy maskowaniu możesz nawęglać lokalnie wybrane powierzchnie. Plazma skraca czas i pomaga tam, gdzie klasyczne nawęglanie stali zostawia nierówności, zwłaszcza na detalach z kanałami i kieszeniami.Nawęglanie fluidalne
Nawęglanie stali w złożu fluidalnym łączy zalety równomiernego transferu ciepła i stabilnej atmosfery wokół detalu. W praktyce łatwiej tu utrzymać jednorodną warstwę wierzchnią na elementach o dużej powierzchni, a proces szybciej reaguje na zmianę parametrów. Ten wariant stosuje się rzadziej niż gazowe i LPC, ale bywa świetnym kompromisem, gdy nawęglanie stali ma dać powtarzalność w serii i ograniczyć „niespodzianki” na krawędziach.Właściwości stali nawęglanej: twardość, CHD i ciągliwość rdzenia
Po nawęglaniu i hartowaniu warstwa powierzchniowa stali osiąga twardość 58-65 HRC, podczas gdy rdzeń pozostaje na poziomie 20-35 HRC — ta kombinacja decyduje o odporności na ścieranie przy jednoczesnej wytrzymałości udarowej.To właśnie dlatego nawęglanie stali robi karierę w kołach zębatych i sworzniach: powierzchnia bierze tarcie i naciski kontaktowe, a rdzeń „trzyma” udar i nie pęka przy skoku obciążenia. Nawęglanie stali buduje też wytrzymałość zmęczeniową: twarda warstwa ogranicza inicjację pęknięć na powierzchni, a ciągliwy rdzeń lepiej rozprasza energię.
Kluczowym parametrem, który powinien trafić do technologii obok HRC, jest CHD. Nawęglanie stali daje zwykle 0,5-2,0 mm głębokości warstwy, a w zastosowaniach skrajnych spotyka się wartości graniczne ok. 0,3 mm albo nawet 2,5 mm. CHD mierzysz wg EN ISO 2639, więc porównujesz jabłka z jabłkami, a nie „wrażenie z mikroskopu”.
Po hartowaniu dołóż odpuszczanie w zakresie 150-250°C: zmniejszysz naprężenia bez istotnej utraty twardości. W produkcji precyzyjnej zwróć uwagę na austenit szczątkowy: gdy przekroczy ~20%, twardość i stabilność wymiarowa uciekają. Wtedy nawęglanie stali przestaje być tylko „procesem na HRC”, a staje się procesem na stabilność geometrii.
Gatunki stali do nawęglania
Nawęglanie stali wymaga niskiej zawartości węgla na starcie — 0,10-0,25% C — bo tylko wtedy gradient stężenia wymusza dyfuzję. W praktyce najczęściej spotkasz stale do cementowania wg PN-EN 10084, w tym: 16MnCr5 (16HG), 18CrNiMo7-6 (17HNM / 1.6587), 15CrNi6 (15HN), 20MnCr5 (20HG), 20Cr4 (20H).Chrom hamuje rozrost ziarna i pomaga ograniczyć austenit szczątkowy, nikiel podnosi hartowność i udarność, a molibden stabilizuje strukturę przy wyższych temperaturach procesu (zwłaszcza gdy nawęglanie stali idzie w stronę >950°C). Właśnie dlatego stale Cr-Ni-Mo stały się nowoczesnym standardem w motoryzacji i lotnictwie.
Jakie stale poddaje się nawęglaniu i co mówią normy?
Do nawęglania nadają się wyłącznie stale niskowęglowe o zawartości C poniżej 0,25%, a norma PN-EN 10084 definiuje wymagania techniczne dostawy stali przeznaczonych do cementowania.Fizyka jest nie do przeskoczenia, dlatego nawęglanie stali potrzebuje gradientu stężenia węgla, bo to on „ciągnie” dyfuzję w głąb. Gdy startujesz z C > 0,35%, gradient maleje i nawęglanie stali traci sens — powierzchnia nie dostaje przewidywalnego „zastrzyku” węgla, a kontrola CHD robi się iluzją.
Norma PN-EN 10084 porządkuje temat od strony materiałowej: określa m.in. warunki dostawy i wymagania chemiczne dla stali do cementowania, czyli stali, które mają dobrze reagować na nawęglanie stali i hartowanie bez niekontrolowanego rozrostu ziarna. W praktyce producenci stabilizują ziarno dodatkami, które hamują jego wzrost: Al w zakresie 0,02-0,04%, a w wybranych przypadkach Nb i Ti (działają jak „dezaktywatory” rozrostu ziarna).
Poniżej szybka tabela, która pomaga skojarzyć gatunek i jego „zachowanie” w nawęglaniu stali:
| Gatunek PL | Gatunek EN | Cechy charakterystyczne (stop + typowe zastosowanie) |
|---|---|---|
| 16HG | 16MnCr5 | Cr + Mn: dobra hartowność warstwy, popularna na koła zębate |
| 17HNM / 1.6587 | 18CrNiMo7-6 | Cr-Ni-Mo: wysoka hartowność + udarność, elementy silnie obciążone |
| 15HN | 15CrNi6 | Cr-Ni: udarność rdzenia, wałki i koła w średnich obciążeniach |
| 20HG | 20MnCr5 | Mn + Cr: kompromis koszt/osiągi, produkcja masowa |
| 20H | 20Cr4 | Cr: stabilna warstwa wierzchnia, elementy o typowej CHD |
Ta tabela nie zastępuje karty materiałowej, ale działa jak filtr: gdy widzisz Cr-Ni-Mo, zaplanuj nawęglanie stali pod większe obciążenia i większą odporność rdzenia.
Nawęglanie a azotowanie i hartowanie indukcyjne - kiedy wybrać które
Nawęglanie daje najgrubszą warstwę (0,5-2,0 mm) i najwyższą twardość (58-65 HRC), azotowanie eliminuje odkształcenia po obróbce dzięki niskiej temperaturze (<570°C), a hartowanie indukcyjne stosuje się dla elementów ze stali o wyższej zawartości węgla bez nasycania.Wybór technologii zaczyna się od pytania o geometrię i tolerancje: nawęglanie stali daje najwięcej „mięsa” w warstwie, ale potrafi wprowadzić odkształcenia po hartowaniu; azotowanie trzyma wymiar, ale daje cieńszą warstwę; indukcja działa szybko, ale wymaga odpowiedniej stali (zwykle C > 0,35%).
| Cecha | Nawęglanie + hartowanie | Azotowanie | Hartowanie indukcyjne |
|---|---|---|---|
| Twardość | 58-65 HRC | wysoka (zależnie od stali) | wysoka (zależnie od stali) |
| Głębokość warstwy | 0,5-2,0 mm | mniejsza (cienka warstwa) | zależna od parametrów (strefa nagrzania) |
| Temperatura obróbki | 850-950°C + hartowanie | <570°C | lokalnie wysoka, krótko |
| Odkształcenia | możliwe po hartowaniu | minimalne | lokalne, zwykle mniejsze niż przy nawęglaniu stali |
| Wymagany gatunek stali | C < 0,25% (stale do cementowania) | stale azotujące/stopowe | zwykle C > 0,35% |
| Typowe zastosowanie | koła zębate, sworznie, wały | prowadnice, matryce, elementy precyzyjne | duże wały, elementy seryjne |
Kiedy wybierasz nawęglanie stali? Gdy potrzebujesz grubej, odpornej na ścieranie warstwy i możesz zaplanować naddatek pod wykończenie po hartowaniu.
Kiedy wybierasz azotowanie? Gdy detal trzyma mikrometry i nie chcesz ryzykować odkształceń termicznych.
Kiedy wybierasz indukcję? Gdy obrabiasz duże elementy, liczysz sekundy procesu i masz stal z wyższym C.
Warto znać też węgloazotowanie (carbonitriding): łączy nawęglanie stali z dopływem azotu, co bywa przydatne w cienkich warstwach i w detalach o bardzo wysokich wymaganiach tarciowych.
Jak obrabiać stal nawęglaną — wyzwania dla operatora CNC i ślusarza
Stal nawęglana o twardości 58-65 HRC to materiał trudnoobrabialny — konwencjonalne narzędzia HSS nie są tu opcją, a kluczem jest skrawanie na twardo z narzędziami monolitycznymi HM z powłoką AlTiN lub wkładkami CBN przy prędkościach Vc 80-120 m/min i małych posuwach fz 0,02-0,08 mm/ząb.Różnica między stalą „miękką” (15-25 HRC) a stalą po nawęglaniu stali (58-65 HRC) jest brutalna: rosną siły skrawania, rośnie temperatura w strefie skrawania i rośnie tempo zużycia ściernego. Jeśli ustawisz parametry jak do stali konstrukcyjnej, zrobisz dwa przejścia: pierwsze zje krawędź, drugie wykruszy naroże.
Najczęstsze błędy, które psują obróbkę po nawęglaniu stali:
- zbyt niska prędkość skrawania → kumulacja ciepła w krawędzi i szybkie zużycie,
- zbyt duży posuw → wykruszenie ostrza na kruchej warstwie martenzytycznej,
- brak planu na naddatek po odkształceniach po hartowaniu.
Kiedy skrawanie na twardo zastępuje szlifowanie? Gdy trzymasz typowe tolerancje rzędu IT7-IT6 i potrzebujesz Ra ≤ 1,6 µm przy frezowaniu oraz Ra ≤ 0,8 µm przy toczeniu na CBN. Wtedy hard milling i hard turning potrafią domknąć detal bez zmiany stanowiska na szlifierkę.
Chłodzenie też ma znaczenie. Skrawanie na twardo po nawęglaniu stali lubi pracę na sucho albo w MQL, bo emulsja potrafi wywołać szok termiczny na krawędzi przy wysokich temperaturach. Dołóż do tego sztywność: krótkie oprawki, minimalny wysięg, stabilne mocowanie — inaczej chatter zacznie rysować powierzchnię szybciej niż frez ją wygładzi.
Dlaczego stal nawęglana jest trudnoobrabialną
Nawęglanie stali tworzy martenzyt, czyli mikrostrukturę twardą i abrazyjną, która szybko „ściera” krawędź skrawającą. Austenit szczątkowy potrafi dołożyć efekt umocnienia przez odkształcenie (work hardening) w trakcie skrawania — krawędź tnie, a materiał lokalnie robi się jeszcze twardszy. Wysoka twardość daje wyższe siły skrawania, a te podbijają obciążenie termiczne ostrza. W efekcie nawęglanie stali wymusza narzędzia o wysokiej odporności na temperaturę i zużycie ścierne oraz ustawienia, które nie prowokują drgań.Skrawanie na twardo — kiedy stosować i jakie parametry
Skrawanie na twardo oznacza obróbkę skrawaniem materiału >45 HRC na finalny wymiar, bez etapu szlifowania. Dla nawęglania stali to często najlepsza odpowiedź, gdy detal ma złożony kontur 3D albo gdy chcesz uniknąć przebudowy stanowiska.Parametry robocze (zawsze zweryfikuj z kartą narzędzia i obrabiarką):
- frezowanie (HM monolityczny + AlTiN, Ø6-12): Vc 80-120 m/min, fz 0,02-0,06 mm/ząb, ap 0,1-0,5 mm,
- toczenie (wkładka CBN, finisz): Vc 100-180 m/min, fn 0,05-0,15 mm/obr, ap 0,05-0,2 mm.
Powłoki narzędziowe i typy narzędzi do stali nawęglanej
Do obróbki stali nawęglanej (58-65 HRC) stosuje się narzędzia z twardego metalu z powłokami AlTiN lub TiCN (frezowanie) oraz wkładki CBN do toczenia na twardo — narzędzia HSS nie wytrzymują nawet kilku przejść w materiale >55 HRC.Hierarchia materiałów narzędziowych dla nawęglania stali wygląda bezlitośnie: CBN > ceramika > HM + AlTiN > HM + TiCN >> HSS. HSS przegrywa głównie temperaturą: odporność HSS kończy się w okolicach ~600°C, a w strefie skrawania twardej stali po nawęglaniu stali temperatura potrafi przekroczyć 700°C.
Różnice powłok też są praktyczne, nie „marketingowe”:
- AlTiN trzyma temperaturę do ok. 900°C i pasuje do frezowania na sucho/hard milling po nawęglaniu stali,
- TiCN lepiej współpracuje z chłodziwem i sprawdza się w obróbce zgrubnej, gdy nawęglanie stali dało niższy zakres HRC (np. 45-55 HRC),
- AlCrN znosi wyższe Vc i tworzy stabilną warstwę tlenkową, gdy chcesz pójść szybciej w twardszych materiałach,
- CBN robi robotę w toczeniu finałowym: działa jak zamiennik szlifowania, pozwala zejść do Ra < 0,8 µm i lubi negatywny kąt natarcia, bo wtedy krawędź nie kruszy się na twardej warstwie.
Frezy do stali nawęglanej
Nawęglanie stali wymusza frezy monolityczne HM z powłoką AlTiN jako standard dla HRC w okolicy 58-65. Celuj w geometrię 3-4 zęby, kąt helisy 45-55° (sprawniejszy wyrzut wióra) i mały promień naroża, bo ogranicza naprężenia na krawędzi. Do konturowania 3D wybierz frezy kuliste HM + AlTiN i pracuj małym ap oraz ae. Bezwzględnie unikaj HSS/HSS-E w materiale >45 HRC: nawęglanie stali „zjada” takie narzędzia w tempie sekund.Wiertła do stali nawęglanej
Nawęglona i zahartowana powierzchnia niszczy wiertła HSS w ciągu sekund, więc po nawęglaniu stali zostają wiertła HM (monolityczne) z powłoką TiCN lub AlTiN.Najlepsza zasada technologiczna brzmi prosto: wierć PRZED nawęglaniem stali, jeśli tylko projekt Ci na to pozwala. Gdy musisz wiercić po nawęglaniu stali, obniż Vc o 25-35% względem „normy” dla stali miękkiej i zetnij posuw o 20-30% — najgorsze rzeczy dzieją się na pierwszych dziesiątych milimetra, gdy wiertło przebija się przez warstwę.
Gwintowniki i narzynki do stali nawęglanej
Gwintowanie w stali nawęglanej jest najtrudniejsze, bo krucha warstwa + praca profilu gwintu łatwo prowokują mikropęknięcia. Złota zasada: gwintuj PRZED nawęglaniem stali zawsze, gdy projekt pozwala. Jeśli gwint musi powstać po nawęglaniu stali, użyj gwintowników HM z TiCN (raczej małe serie, zwykle M4-M12) i pracuj wolno, zgodnie z kartą narzędzia. Nie stosuj gwintowników formujących (bezwiórowych) w materiale >45 HRC. Narzynki HSS zostaw do gwintów robionych przed procesem albo do powierzchni, które nie weszły w nawęglanie stali.Tabela doboru narzędzi do stali nawęglanej
Tabela szybkiego doboru narzędzia do stali nawęglanej — operacja, twardość materiału, rekomendowany typ i powłoka, orientacyjne parametry skrawania.| Operacja | Twardość HRC | Materiał narzędzia | Powłoka | Vc (m/min) | fz / fn | Uwagi praktyczne |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Toczenie finałowe | 58-65 HRC | CBN (wkładka) | — | 100-180 | fn 0,05-0,15 mm/obr | Zamiennik szlifowania, Ra < 0,8 µm |
| Toczenie zgrubne | 45-58 HRC | HM (cermet/węglik) | TiCN | 80-140 | fn 0,10-0,25 mm/obr | Z chłodziwem emulsją |
| Frezowanie wykańczające | 58-65 HRC | HM monolityczny | AlTiN | 80-120 | fz 0,02-0,06 mm/ząb | ap ≤ 0,3 mm; na sucho lub MQL |
| Frezowanie zgrubne | 45-55 HRC | HM monolityczny | TiCN / AlCrN | 60-90 | fz 0,05-0,10 mm/ząb | ap ≤ 1,0 mm |
| Wiercenie | do 55 HRC* | HM monolityczny | TiCN / AlTiN | −30% Vc std | −20% fn std | *Wiercić przed nawęglaniem stali, gdy możliwe |
| Gwintowanie | do 45 HRC warstwy | HM lub HSS-E | TiCN | Wolno (wg karty) | — | Preferować gwintowanie PRZED nawęglaniem stali |
Uwaga: traktuj parametry jako punkt startowy. Nawęglanie stali daje różne wyniki zależnie od CHD, odpuszczania i geometrii detalu, więc zawsze sprawdź kartę narzędzia oraz sztywność obrabiarki.
FAQ — najczęstsze pytania o nawęglanie stali
Najczęstsze pytania o nawęglanie stali — od definicji i parametrów po praktyczne wskazówki dla operatora CNC.1. Jak się nawęgla stal?
Nawęglanie stali przebiega w temperaturze 850-950°C w ośrodku dostarczającym węgiel (np. atmosfera gazowa), a potem kończy się hartowaniem. Nawęglanie stali trwa od kilku do kilkunastu godzin.2. Co to jest nawęglanie i do czego służy?
Nawęglanie stali to obróbka cieplno-chemiczna, która nasyca węglem warstwę wierzchnią i pozwala uzyskać 58-65 HRC przy ciągliwym rdzeniu. Nawęglanie stali stosuje się tam, gdzie powierzchnia ma znosić tarcie i naciski, a rdzeń ma nie pękać przy udarze.3. Jaka jest temperatura nawęglania stali?
Nawęglanie stali najczęściej prowadzi się w zakresie 850-950°C, bo w tym oknie dyfuzja węgla działa szybko i przewidywalnie. Nawęglanie stali w LPC może iść wyżej (do ok. 1050°C), gdy chcesz skrócić czas.4. Jaki jest proszek do nawęglania stali?
W metodzie skrzynkowej nawęglanie stali wykorzystuje węgiel drzewny oraz aktywatory typu BaCO₃. Nawęglanie stali w proszku daje efekt, ale trudniej tu utrzymać powtarzalność CHD niż w gazie lub LPC.5. Czym różni się nawęglanie od azotowania?
Nawęglanie stali daje grubszą warstwę (0,5-2,0 mm) i wysoką twardość 58-65 HRC, ale potrafi wprowadzić odkształcenia po hartowaniu. Azotowanie działa w niższej temperaturze (<570°C), więc trzyma wymiar, ale zwykle buduje cieńszą warstwę.6. Jakie stale można nawęglać?
Nawęglanie stali działa na stalach niskowęglowych z C < 0,25%, bo tylko wtedy gradient stężenia uruchamia dyfuzję. W praktyce nawęglanie stali robi się m.in. na 16MnCr5 oraz 18CrNiMo7-6.7. Jak długo trwa nawęglanie stali?
Nawęglanie stali gazowe trwa zwykle 2-20 h, a czas rośnie wraz z wymaganą CHD. Przykład technologiczny: nawęglanie stali do CHD ~1,5 mm przy 900°C zajmuje około 10 h.8. Jakich narzędzi używać do obróbki stali nawęglanej?
Po nawęglaniu stali celuj w HM + AlTiN do frezowania, CBN do toczenia finałowego i HM + TiCN do wiercenia. Nawęglanie stali w zakresie 58-65 HRC niszczy HSS, więc nie traktuj go jako opcji „awaryjnej”.9. Czy można gwintować stal nawęglaną po procesie?
Nawęglanie stali utrudnia gwintowanie, bo krucha warstwa potrafi pękać na zwoju, dlatego najlepiej gwintować przed procesem. Gdy gwint musi powstać po nawęglaniu stali, wybierz gwintowniki HM z TiCN i pracuj wolno.10. Czy wiercić przed czy po nawęglaniu?
Nawęglanie stali praktycznie zawsze wymusza wiercenie przed procesem, bo nawęglona warstwa ubija wiertła HSS w kilka sekund. Jeśli wiercisz po nawęglaniu stali, użyj wierteł HM z TiCN/AlTiN i obniż parametry w krytycznej fazie przejścia przez warstwę.Potrzebujesz pomocy w doborze narzędzi do obróbki stali nawęglanej?
Zadzwoń do nas lub skorzystaj z formularza:
